Menu

"Jestem w ciąży...": Od dobrego pracownika do sali sądowej

Pan Tomasz i jego żona walczyli o sprawiedliwość w sądzie w Anglii. (Fot. Getty Images)
"Dużo się mówi o dyskryminacji kobiet w ciąży. Napisałem o tym książkę. Jest ona oparta na doświadczeniach moich i mojej żony, która zaznała takiej dyskryminacji" - zdradza w rozmowie z Londynek.net Tomasz Szymański, autor "Jestem w ciąży...".
Reklama

Pan Tomasz i jego żona walczyli o sprawiedliwość w sądzie w Anglii. Niestety, przegrali. Sędzia dość szczegółowo wypunktował, jakie błędy popełnili. "Postanowiłem to opisać w książce, żeby pomóc osobom, które znajdą się w podobnej sytuacji; pokazać na naszym przykładzie, jak postępować. Historia miała miejsce w Wielkiej Brytanii" - opowiada Szymański.

- Cześć Martin przepraszam, ale zajmę Ci tylko chwilkę - Co się stało? -Chciałam Ci powiedzieć, że jestem w ciąży. - Super moje gratulacje, który to tydzień? Chłopczyk dziewczynka, wiecie już? Szczerze się do mnie uśmiechnął. Ja także uśmiechnęłam się do niego, widząc jego reakcję, nadzwyczaj pozytywną.

Londynek.net: Największa przykrość, z jaką musiała się zmierzyć w pracy Pana żona, to...

Tomasz Szymański: - Z dnia na dzień z pozycji bardzo dobrego pracownika, który pracował od początku istnienia tej firmy, stała się nikim. Niepotrzebną rzeczą, którą można w jednej chwili się pozbyć z powodu jej ciąży: Bo od dzisiaj nie będzie mogła wykonywać wszystkich prac, bo zaczną się zwolnienia na badania albo z powodu złego samopoczucia. Najlepiej taką osobę jak najszybciej usunąć z pracy pod pretekstem zmniejszenia zapotrzebowania na pracowników agencyjnych.

"Zamiast cieszyć się tym stanem, moja żona doznała szoku". (Fot. Getty Images)

Kobiety w ciąży powinny czuć się chronione. Ciąża to nie kara, dlatego powinny móc liczyć na wsparcie ze strony najbliższych także i w miejscu pracy.

Zamiast cieszyć się tym stanem, moja żona doznała szoku. Osoby, które zawsze ją chwaliły, ceniły i doceniały na każdym kroku, w jednej chwili zmieniły swój stosunek do niej o 180 stopni. I nie chodzi tutaj tylko o osoby na wyższych stanowiskach, ale też o bliskich współpracowników. Niby podają się za twoich przyjaciół, ale gdy prosisz ich o pomoc, odwracają się plecami, mając na względzie jedynie własne dobro.

Do przerwy wieść rozniosła się po zakładzie lotem błyskawicy. Niemalże wszyscy mi gratulowali, co sprawiło, że byłam jeszcze bardziej szczęśliwa. (...) Byłby to pewnie jeden z milszych dni, gdyby nie to, że pod koniec zmiany przyszła do mnie Julia. Poinformowała mnie, że niestety ale na następny tydzień nie ma dla mnie pracy.

Czy Pana zdaniem fakt, że żona pochodziła z innego kraju, miał tu jakieś znaczenie?

T. Sz.: - Tak, i to duże. Mieszkam w Anglii od ponad 10 lat. Na samym początku pracowałem dla różnych agencji, a to nauczyło mnie jednego. Gdy agencje potrzebują pracownika "na już", są w stanie pójść na duże ustępstwa - dopasowują godziny startu, są otwarte, pomocne. Zależy im, aby ich klienci mieli zapewnione osoby do pracy; w innym przypadku mogą stracić kontrakt.

Istnieje też druga strona medalu. W momencie, gdy zaczyna się tzw. "martwy sezon", agencje o nas zwyczajnie zapominają. Stajemy się mało ważni i sami musimy upominać się o pracę. Kilka razy spotkałem się z sytuacją (i nie tylko ja), że agencje wolą zatrudnić rodowitego Anglika niż obcokrajowca. 

Dlaczego tak się dzieje? Nie mogę nikogo posądzić o rasizm czy dyskryminację, ale widzę jak to wygląda od środka każdego dnia. Niemalże każdy angielski pracownik jest tutaj lepiej traktowany niż obcokrajowiec. Podkreślę także, że zdarzają się agencje, które wszystkich traktują równo, ale ja osobiście z taką się nie spotkałem.

Recepcjonista John starał się mi wyjaśnić, że tak na pewno nie jest. Ciąża nie jest żadną przeszkodą. Mam się zatem nie martwić i czekać dalej. Wszystko będzie dobrze… o nie kochany… ja tego tak nie zostawię. Miarka się przebrała… Dalej już nie dam rady czekać. Musiałam znaleźć kogoś, kto będzie mi w stanie pomóc.

Kiedy żona straciła pracę, zaczęliście rozważać, czy iść z tym do sądu. Bali się Państwo?

T. Sz.: - To nie była łatwa decyzja. Powiedziałbym, że jedna z trudniejszych. Musieliśmy przeanalizować to, co się stało oraz jakie mamy szanse na ewentualną wygraną.  Na początku był strach, ponieważ nic na ten temat nie wiedzieliśmy - jak się do tego zabrać, do kogo się zgłosić po pomoc i w ogóle z której strony do tego podejść.

Szczęście w nieszczęściu przypadkowo pomogła nam zupełnie obca osoba, która słysząc naszą historię, podała nam numer do swojego prawnika.

Dodam, że ona została potraktowana tak jak my, a jej sprawa miała finał w sądzie. Po takim wsparciu i słowach otuchy przeanalizowaliśmy wszystko i zdecydowaliśmy się wkroczyć na drogę sądową z agencją pracy.

"Liczy się tylko to, co zapisane w dokumentach". (Fot. Getty Images)

Niestety, przegraliście. Sędzia wypunktował błędy, które Państwo popełnili. Czy był jakiś jeden kluczowy błąd?

T. Sz.: - Nie mogę powiedzieć, że był jeden kluczowy błąd. Złożyło się na to kilka mniejszych kwestii. Czasami nie zdajemy sobie sprawy z pewnych rzeczy, prowadząc rozmowy z agencją, przez co skazani jesteśmy na porażkę podczas ewentualnej sprawy sądowej.

Za przykład może mi posłużyć zmiana godzin pracy. Na początku moja żona nie mogła rozpoczynać pracy wcześniej niż o godz. 9:00 rano i tak było zapisane w dokumentach, które wypełnia się zaraz na początku współpracy z agencją.

Następnie, gdy nasza sytuacja uległa zmianie, mogła zaczynać pracę wcześniej, o czym poinformowała agencję osobiście. Nie pomyślała nawet, żeby to zmienić w dokumentach. Niby nic, a dzięki temu to agencja była w sądzie na wygranej pozycji, bo o zmianie godzin pracy nie było śladu w żadnych papierach.

Dla sądu nie miało żadnego znaczenia to, że w rzeczywistości moja żona zaczynała pracę wcześniej. Liczy się tylko to, co zapisane w dokumentach. Wystarczyłby e-mail albo SMS z taką informacją i mógłby to być dowód w sprawie. Jednak w momencie, gdy zaczynamy pracę, nikt nie myśli o takich rzeczach i nie zakłada, że w przyszłości znajdzie się w sądzie.

Dlaczego kobiety w ciąży są takim utrapieniem dla pracodawców? Boją się tego, że zaczniemy rodzic podczas pracy? Czy też ciążę będziemy wykorzystywać do wymuszenia dodatkowych świadczeń i lepszego traktowania? Stajemy się wtedy niepełnosprawne? To nie do końca wygląda tak..
"Liczy się tylko to, co zapisane w dokumentach". (Fot. Getty Images)

Czy taka sprawa wiąże się z dużymi kosztami?

T. Sz.: - Niestety, koszty są bardzo duże. Istnieją dwie drogi, z których możemy skorzystać. Pierwsza to skorzystanie z pomocy firm, które reklamują się na różnych portalach, czy też w prasie. Chwalą się tym, że nie pobierają opłaty do momentu, w którym nie wygrają sprawy. To jest prawda, ale takie firmy pomagają tylko w sprawach i sytuacjach, które są jasne i dają dużą pewność wygranej.

W naszym konkretnym przypadku zostaliśmy powiadomieni, że - po zapoznaniu się z całą dokumentacją - niestety nie mogą podjąć się naszej sprawy na zasadzie No Win No Fee, ponieważ sprawa jest na granicy przedawnienia.

Dodatkowo, zostaliśmy poinformowani, że wygrana może nie być taka prosta (50/50), ponieważ agencje w takich sprawach preparują dowody.

Zaproponowali nam, że mogą się zająć naszą sprawą, ale za opłatą. Początkowe koszty miały wynieść 1 000 funtów, a za każde dodatkowe pismo do sądu - około 250 funtów. Ile tych pism miałoby być? Nikt nie potrafił nam udzielić takiej informacji. Jeżeli doszłoby do rozprawy, to każda godzina byłaby naliczana osobno.

A ta druga opcja?

T. Sz.: - Mogliśmy  poszukać mniejszej kancelarii lub prawnika, który będzie zdecydowany podjąć się sprawy za mniejsze koszty.

Znaleźliśmy prawniczkę, która zgodziła się nas reprezentować, a pieniądze, które wchodziły w grę, były już dużo mniejsze. Za każde pismo sądowe musieliśmy zapłacić 100-150 funtów, a za 3 dni rozprawy zaproponowała nam 1 600 funtów. Cała sprawa z wszystkimi pismami wyniosła nas około 3 000  funtów.

Muszę dodać, że od 2017 roku zmieniło się brytyjskie prawo i teraz, zgłaszając taką sprawę do sądu pracy, nie ponosimy żadnych kosztów. My musieliśmy uiścić opłatę w wysokości 950 funtów, która ostatecznie została zmniejszona o połowie, dzięki pismu z prośbą o zmniejszenie kosztów z powodu dość niskich dochodów.  

"Znaleźliśmy osoby, które były w podobnej sytuacji". (Fot. Getty Images)

Czy spotkali się Państwo z innymi Polakami w Wielkiej Brytanii, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji?

T. Sz.: - Spotkaliśmy wspomnianą wcześniej osobę, dzięki której zdecydowaliśmy się stanąć do walki w sądzie. Patrząc na to, co przeszła i w jaki sposób walczyła o sprawiedliwość, uwierzyliśmy we własne siły. Wsparcie, które od niej otrzymaliśmy - zarówno mentalne, jak i sprawcze - pomogło nam w sposób niewyobrażalny.

Szukaliśmy także wielu informacji o osobach, które były w podobnej sytuacji. Znaleźliśmy je na różnych portalach internetowych. Niestety, większość z nich nie zdecydowała się zgłosić sprawy do sądu. Najczęściej przez braki funduszy, a także z powodu przekroczenia czasu, który jest przewidziany na rozpoczęcie sprawy w sądzie (mamy 3 miesiące na złożenie wniosku do sądu od momentu zaistnienia sytuacji; po tym czasie sprawa ulega przedawnieniu). 

Niestety, informacje, które staraliśmy się znaleźć, były chaotyczne. Nikt nigdzie nie podpowiedział wprost, jak się do tego zabrać, do kogo się zgłosić itd.

Dlatego też po własnych doświadczeniach postanowiłem napisać książkę. Przedstawiając w niej historię mojej żony, jej drogę, uczucia i przemyślenia, a także opisując sprawę sądową (łącznie z późniejszym wyrokiem), pokazuję czytelnikowi, który znalazł się w podobnej sytuacji, jak się zabezpieczać, a także czego można się spodziewać ze strony agencji i sądu. 

Książkę Tomasza Szymańskiego pt. "Jestem w ciąży..." można nabyć na stronie ridero.eu.

Twoja ocena:

Już zagłosowałeś!

Aktualna ocena: 3.8 / 14

Komentarze


  • Alicja
    17 sierpnia, 10:26

    No dokładnie, "ciąża to nie kara" - ciąża to nagroda dla kobiety i radość z posiadania dziecka i spełnienia życiowego a skoro to taki profit to dlaczego pracodawca ma ponosić konsekwencje z tym związane...
    Problemy z nieobecnością pracownika i potrzebą szczególnego jej traktowania.
    Za niepełnosprawnych jest dopłata dla pracodawcy, zwolnienie z opłat zus a taka kobieta w ciąży na pewno nie jest w pełni zdatna do pracy.
    Niesłusznie szukacie jakiegoś poklasku społecznego w imię wyższych ideałów w czasach gdy kobieta często robi sobie dziecko tylko po to żeby się jakoś w życiu ustawić.

  • Rupert
    17 sierpnia, 13:36

    A myslalem, ze takie rzeczy tylko w Polsce.
    Po pierwsze, nie pracowac przez agencje. Znalezc permanent job i wtedy jakas ochrona jest.

  • Mysia
    17 sierpnia, 17:20

    No tak, bo nam się tu wydaje że takie rzeczy to tylko w Polsce. A jak coś takiego nas tu spotka to wydaje nam się że trzeba walczyć. No i tak 3500 funtów w plecy. A jak prawnik powiedział że na no win no fee to się nie nadaje to znaczy że mała szansa na wygranie. Trzeba było wyciągnąć wnioski. Mam nadzieję że na sprzedaży książki zarobią państwo co najmniej te pieniądze, które państwo stracili ale generalnie to radzilabym jak to mówią Anglicy 'move on'.

  • Ps
    17 sierpnia, 19:39

    Wspolczuje Panstwu to naprawde okropne jak and traktuja w UK.
    Ja teraz walcze z firma ktora ukrywala sekaualne molestowanie oraz pomaganie winnemu w tej sprawie a mnie zostawic z poczuciem winny i obarczyc mnie wszystkim i wmowic mi ze to moja wina.

  • Tomasz Szymanski
    19 sierpnia, 10:59

    Pani ALICJO, żadne z nas nie szuka poklasku społecznego, nie taki cel ma ta krótka opowieść. Nie chcę wchodzić tutaj w jakąś głęboką polemikę bo to nie ma sensu. Każde z nas ma swoje zdanie i jest to jak najbardziej słuszne zdanie (lub opinia). Zgadzam się z Panią, że są kobiety, które dzięki ciąży chcą się w jakiś sposób ustawić. Nie oceniam tego - nie mam takich kompetencji. Chcę tylko powiedzieć, że jeżeli ktoś jest uczciwy i nie ma w planach czerpania profitów z tego, że jest w ciąży a także czuje się na siłach, żeby dalej wykonywać swoje obowiązki w pracy powinien mieć taką możliwość. Jeżeli pracodawcy lub agencji pracy to nie pasuje oczekiwałbym postawienia sprawy jasno a nie rzucaniu pustych zapewnień i ściemnianiu w żywe oczy . Niestety wiem, że nie mogą sobie na to pozwolić.

  • Tomasz Szymanski
    19 sierpnia, 11:11

    Mysia ... Wyciągnęliśmy wnioski i nie żałujemy drogi, którą poszliśmy. Kiedyś moglibyśmy żałować, że nie spróbowaliśmy. Pozdrawiam

  • Tomasz Szymanski
    19 sierpnia, 11:19

    Droga "Ps" Życzę powodzenia w walce i trzymam kciuki za Ciebie. Nie poddawaj się. Jeżeli będziesz potrzebowała wsparcia służymy pomocą.
    (autorka artykułu ma namiary na nas)

  • THC
    19 sierpnia, 14:01

    Zawsze moga do PL wrocic po 500+! Hue hue hue :D

Dodaj komentarz


Reklama
Reklama

Waluty


Kurs NBP z dnia 08.11.2019
GBP 4.948 złEUR 4.264 złUSD 3.862 złCHF 3.880 zł

Sport


Reklama