Dotyczy:

Raj „Jukejski” to skansen dzikiego kapitalizmu: nadgodziny? zero. Noce? zero. Weekend? dalej zero. Ubrania i narzędzia przynieś swoje, a choroba oznacza 100 funtów tygodniowo — jałmużnę, nie wsparcie. I nic dziwnego, że rozwiązaniem dla tej patologii jest zawsze wyjazd tych, którzy widzą wyzysk systemu i zagryzają zęby, żeby wreszcie wyrwać się z tego gówno-kraju. A obok, w „socjalistycznych” Niemczech, pracodawca musi dbać o pracownika — dodatki, odzież, BHP, normalne zasady. Tu człowiek nie jest kosztem, tylko częścią systemu. Pozdrowienia z socjalistycznych Niemiec.