The Underground station so big it has 2 postcodes loads of Londoners have never even used

Obecnie rozciąga się ona na obu brzegach Tamizy i znajduje się w obrębie kodów pocztowych EC4V i SE1. Stacja, znana z przepięknych widoków na rzekę, ma też kilka nietypowych elementów – między innymi swoje wejścia. 

Choć dawniej Blackfriars miała wejścia wyłącznie po północnej stronie rzeki, od 2011 roku posiada także wejście na południowym brzegu.

Był to ważny element przebudowy stacji w ramach programu Thameslink Programme – dziewięcioletniego projektu wartego 7 miliardów funtów, którego celem była modernizacja przechodzącej przez Londyn linii kolejowej Thameslink, która wcześniej zmagała się z poważnymi problemami. Dzięki temu dziś kursują tam pociągi o długości 242 metrów, składające się z 12 wagonów.

Przed 2009 rokiem Blackfriars mogła obsługiwać jedynie pociągi liczące maksymalnie osiem wagonów. Rosnąca liczba pasażerów wymagała wydłużenia peronów i stworzenia dodatkowej przestrzeni. W ciągu trzech lat stacja przeszła więc gruntowną przebudowę.

Nowe wejście od południowej strony powstało, aby zapewnić dodatkowy bezstopniowy dostęp z pociągu na ulicę oraz usprawnić przepływ pasażerów w obrębie stacji. Bez tej zmiany nagły napływ pasażerów z dłuższych pociągów mógłby prowadzić do niebezpiecznego tłoku ze względu na ograniczoną przestrzeń.

Dla miłośników historii transportu jest tam również ciekawy detal. W hali na północnym brzegu zachowano fragment oryginalnej kamiennej konstrukcji stacji, na którym wciąż widnieją nazwy miejsc, do których pasażerowie mogli kupić bilety pod koniec XIX wieku – w tym także do kontynentalnej Europy.

Jeśli chodzi o liczbę peronów na jednej stacji metra, rekord należy do Baker Street, która ma aż 10 peronów obsługujących wyłącznie linie metra i jest najstarszą stacją metra na świecie – powstała w 1863 roku wraz z otwarciem linii Metropolitan Railway.