Dlaczego tak duża część londyńskiego metra w rzeczywistości nie działa pod ziemią?

Tylko Victoria line oraz Waterloo & City line, która jest również zdecydowanie najkrótszą linią w sieci, mają w całości podziemne trasy.

W innych rejonach, takich jak Whitechapel i West Hampstead, zdarza się wręcz paradoksalna sytuacja, w której linia metra przebiega nad znajdującymi się na powierzchni liniami Overground – Windrush i Mildmay.

Nazwa Underground wywodzi się z początków systemu, gdy funkcjonował on jako sieć kolejowa Metropolitan Railway, która kursowała między Paddington a Farringdon i została otwarta w 1863 roku. Została zaprojektowana z wykorzystaniem metody "cut-and-cover", polegającej na wykopaniu przez inżynierów rowu, ułożeniu torów, a następnie zbudowaniu "pokrywy", która przykrywała linię kolejową.

Metodę tę zastosowano niedługo po wybudowaniu District Railway, biegnącej między South Kensington a Westminster. Obie koleje z czasem stały się liniami, które do dziś noszą ich nazwy – Metropolitan i District.

Według badań przeprowadzonych przez firmę analityczną Esri UK, 86 proc. linii Metropolitan znajduje się nad ziemią. Większość podziemnych odcinków całej sieci, jak pokazuje mapa TfL, znajduje się – co zapewne nie jest zaskoczeniem – w centrum Londynu. Jednak gdy tylko opuści się centrum, coraz częściej można znaleźć się na odcinkach naziemnych.

Określenie "Underground" nie było powszechnie używane aż do początku XX wieku, kiedy utworzono Underground Electric Railway Company of London, znaną jako Underground Group, która przejęła wszystkie linie z wyjątkiem Metropolitan line.

W 1908 roku nazwa "Underground" zaczęła pojawiać się na stacjach wraz z charakterystycznym okrągłym logo. Obecnie Underground jest, obok czerwonych budek telefonicznych i piętrowych autobusów, jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta.