Drzewa są bardziej podobne do ludzi niż się wydaje!
Drzewa wykazują cechy, które wskazują na złożone procesy porównywalne z zachowaniami ludzkimi. Po pierwsze, potrafią ostrzegać się nawzajem o zagrożeniach.
Afrykańskie akacje wydzielają gaz etylenowy, sygnalizujący atak żyraf, co powoduje wzrost substancji odstraszających na liściach sąsiednich drzew. W Europie natomiast, drzewa takie jak wiązy i sosny emitują specyficzne feromony, przyciągając pasożytnicze osy, które zwalczają gąsienice niszczące liście.
Po drugie, drzewa korzystają z rozległej sieci podziemnych grzybów mikoryzowych. Dzięki wymianie cukrów produkowanych fotosyntezą za dostęp do wody oraz składników odżywczych, takich jak azot i fosfor, tworzą skomplikowaną sieć komunikacyjną i zasobową. Grzyby te także pomagają roślinom filtrować metale ciężkie i zwalczać szkodliwe mikroorganizmy, poprawiając ich zdrowie.
Po trzecie, drzewa macierzyste opiekują się swoimi młodymi. Nasiona, takie jak żołędzie i orzechy bukowe, zazwyczaj kiełkują bezpośrednio pod drzewem matecznym. Matki drzew ograniczają ilość światła docierającego do młodych siewek, co sprzyja ich powolnemu wzrostowi, ważnemu dla długowieczności.
Ponadto, za pomocą połączonych systemów korzeniowych, matki przekazują młodym niezbędne zasoby, co zwiększa ich szanse na przetrwanie. Po śmierci drzewa macierzystego, siewki mają możliwość zajęcia wolnej przestrzeni w koronach.
Po czwarte, proces starzenia drzew wykazuje pewne podobieństwa do ludzkiego. Jak podkreśla ekolog Mike Dilger, te mechanizmy świadczą o złożoności życia drzew i ich zdolności do współpracy oraz przystosowania, które dotychczas były przypisywane głównie organizmom zwierzęcym.
